சமத்துவம் — உண்மையா? வெறும் பேச்சா?
எஸ். அனந்தகிருஷ்ணன், சென்னை
பகவத் கீதையின் வழியில் ஒரு சிந்தனை
இறைவனின் படைப்பில் அனைவருக்கும் ஒரே மாதிரியான அறிவையும் ஆற்றலையும் வழங்கவில்லை. ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்தனியான திறமைகள், குணங்கள், உடல் வலிமை, அறிவாற்றல் ஆகியவை உள்ளன.
சாணக்கியரின் அறிவாற்றலும் சந்திரகுப்தனின் வீரமும் இணைந்தபோது, ஓர் அரசாட்சியை உருவாக்கும் வலிமை கிடைத்தது. சாணக்கியர் அரசியல் மற்றும் பொருளாதாரம் தொடர்பான அறிவை வழங்கினார். சந்திரகுப்தர் ஆட்சி செய்வதற்கான வீரத்தையும் செயலாற்றலையும் வெளிப்படுத்தினார்.
இதிலிருந்து நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டியது என்ன?
அறிவும் வீரமும் உழைப்பும் ஒன்றுக்கொன்று துணையாக இருக்கும்போதுதான் ஒரு சமுதாயம் முன்னேற முடியும்.
அறிவும் உழைப்பும்
ஒரு பொறியாளர் தமது அறிவாற்றலால் பொறியியல் பட்டம் பெறுகிறார். ஆனால் அவருடைய திட்டத்தைச் செயல்படுத்தத் தொழிலாளர்களின் உழைப்பு அவசியம்.
ஒரு கட்டடத்தையோ தொழிற்சாலையையோ உருவாக்குவதற்கு வடிவமைக்கும் அறிவு மட்டும் போதாது. நிலத்தைத் தோண்டுபவர், செங்கற்களைச் சுமப்பவர், கட்டுமானப் பணிகளைச் செய்பவர் எனப் பலருடைய உழைப்பும் தேவைப்படுகிறது.
பொறியாளருக்கு அறிவாற்றல் வலிமை. தொழிலாளருக்கு உடல் உழைப்பாற்றல். இருவருடைய பங்களிப்பும் அவசியமானவை.
எனவே, திறமைகளில் வேறுபாடு இருப்பதால் ஒருவருடைய உழைப்பை மற்றொருவர் குறைத்து மதிப்பிடக் கூடாது.
தலைவர்களும் தொண்டர்களும்
ஒரு கட்சிக்குத் தலைவர் தேவை. அதேபோல் தொண்டர்களும் தேவை. தொண்டர்களின் உழைப்பும் அர்ப்பணிப்பும் இல்லாமல் தலைமை மட்டும் செயல்பட முடியாது.
ஆனால் அரசியலில் சில தலைவர்கள் பதவி, அதிகாரம், தனிப்பட்ட ஆதாயம் ஆகியவற்றுக்கு முன்னுரிமை அளிப்பதாக மக்கள் கருதும் சூழல்கள் உள்ளன.
தேர்தல் நேரத்தில் தொண்டர்களின் ஆதரவை நாடி, பின்னர் தங்களுடைய அரசியல் தேவைகளுக்கேற்ப கூட்டணிகளை மாற்றிக்கொள்ளும் தலைவர்களும் இருக்கலாம்.
கட்சிக்காகத் தொடர்ந்து உழைக்கும் தொண்டர்களின் உணர்வுகளுக்கும் விசுவாசத்திற்கும் உரிய மதிப்பு கிடைக்கிறதா என்பது சிந்திக்க வேண்டிய கேள்வி.
தொண்டர்கள் இறுதிவரை தொண்டர்களாகவே இருக்க வேண்டும்; தலைவர்கள் இறுதிவரை தலைவர்களாகவே இருக்க வேண்டும் என்ற நிலை நீடித்தால், சமத்துவம் பற்றிய பேச்சுக்கும் நடைமுறை வாழ்க்கைக்கும் இடையே இடைவெளி உருவாகிறது.
தலைமை என்பது அதிகாரம் மட்டுமல்ல; பொறுப்பும் சேவையும் ஆகும். தொண்டர்களின் உழைப்பை மதிப்பதே உண்மையான தலைமைக்கான அடையாளம்.
இயற்கையின் படைப்பில் வேறுபாடுகள்
பூச்சி, புழு, சிங்கம், புலி, மான், பசு, எருமை என இயற்கையில் பலவகையான உயிரினங்கள் உள்ளன. அவை அனைத்தும் ஒரே குணத்தையும் ஒரே ஆற்றலையும் கொண்டிருக்கவில்லை.
அதேபோல் மனிதர்களிடையேயும் அறிவு, உடல் வலிமை, சிந்தனை, குணம், செயல்திறன் ஆகியவற்றில் வேறுபாடுகள் உள்ளன.
சிலர் தங்கள் உழைப்பால் வாழ்கிறார்கள். சிலர் பிறருடைய உழைப்பைச் சார்ந்து வாழ்கிறார்கள். சிலர் பிறருடைய உழைப்பைச் சுரண்டியும் வாழ்கிறார்கள்.
இந்த வேறுபாடுகளை உணர்வது அவசியம். அதே நேரத்தில், பிறருடைய உழைப்பைச் சுரண்டுவது சரியானது என்று ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது.
திறமையில் வேறுபாடு இருப்பது இயற்கை; உரிமையிலும் மனித மாண்பிலும் வேறுபாடு காட்டுவது நியாயமானதா என்பதே சமூகத்தின் முன் நிற்கும் கேள்வி.
சமத்துவம் என்பது என்ன?
அனைவருக்கும் ஒரே அளவிலான அறிவு, திறமை, செல்வம், பதவி ஆகியவை இருக்க முடியாது. இந்தப் பொருளில் முழுமையான ஒரே மாதிரியான நிலையை உருவாக்குவது கடினம்.
ஆனால் அதற்காக மனிதர்களுக்குச் சமமான மரியாதையும் நீதியும் தேவையில்லை என்று கூறிவிட முடியுமா?
ஒரு தொழிலாளரும் பொறியாளரும் வெவ்வேறு பணிகளைச் செய்கிறார்கள். அவர்களுடைய திறமைகளும் கல்வியும் வேறுபடுகின்றன. இருப்பினும் இருவரும் மனிதர்களே. இருவருடைய உழைப்புக்கும் மதிப்பு உண்டு.
சமத்துவம் என்பது அனைவரும் ஒரே மாதிரியாக இருக்க வேண்டும் என்பதல்ல. வேறுபாடுகளுக்கு இடையிலும் ஒவ்வொருவருக்கும் உரிய மரியாதையும் நியாயமான வாய்ப்புகளும் கிடைக்க வேண்டும் என்பதாகவும் அதைப் புரிந்துகொள்ளலாம்.
கோயிலும் இறைவனும்
கோபுரத்தைத் தாங்கும் சிற்பங்களுக்கும் கருவறையில் வழிபடப்படும் இறைவனுக்கும் கோயிலில் வெவ்வேறு இடங்களும் பணிகளும் உள்ளன.
அதேபோல், மக்களின் ஆன்மிக நம்பிக்கையில் காசி, ராமேஸ்வரம், திருமலை, மதுரை, அறுபடை வீடுகள், மக்கா, மதீனா போன்ற புனிதத் தலங்களுக்குத் தனித்துவமான முக்கியத்துவம் உண்டு.
இறைவன் எங்கும் இருக்கிறார் என்று நம்பும்போது, புனிதத் தலங்களுக்குச் செல்வதன் அவசியம் என்ன என்ற கேள்வி எழலாம்.
பக்தர்களைப் பொறுத்தவரை, புனிதப் பயணம் என்பது இறைவனை ஓர் இடத்தில் மட்டும் தேடுவது அல்ல; மனத்தைத் தூய்மைப்படுத்தவும் பக்தியை ஆழப்படுத்தவும் உதவும் அனுபவமாகவும் இருக்கலாம்.
இறைவன் எங்கும் நிறைந்திருக்கிறார் என்ற நம்பிக்கையும் புனிதத் தலங்களின் சிறப்பும் ஒன்றுக்கொன்று முரணானவை என்று அவசியமில்லை.
பகவத் கீதை கூறும் சிந்தனை
பகவத் கீதையின் நான்காம் அத்தியாயம், பதின்மூன்றாம் சுலோகத்தில் குணங்களுக்கும் செயல்களுக்கும் தொடர்புடைய நான்கு வர்ணங்களைப் பற்றிக் கிருஷ்ணர் கூறுகிறார்.
பதினெட்டாம் அத்தியாயத்தின் நாற்பத்தொன்றாம் சுலோகத்திலும் மனிதர்களின் இயல்புகளுக்கும் செயல்களுக்கும் இடையிலான தொடர்பு விளக்கப்படுகிறது.
இந்தச் சுலோகங்களைப் படிக்கும்போது, மனிதர்களின் இயல்புகள், திறமைகள், கடமைகள் ஆகியவற்றைப் பற்றி சிந்திக்கலாம். அதே நேரத்தில், அவற்றை வைத்து ஒருவரை ஒருவர் இழிவுபடுத்துவதற்கோ, பிறப்பின் அடிப்படையில் உயர்வு தாழ்வு கற்பிப்பதற்கோ பயன்படுத்தாமல் இருப்பதும் முக்கியம்.
நிறைவுச் சிந்தனை
இறைவனின் படைப்பில் வேறுபாடுகள் உள்ளன. அறிவு, வீரம், உழைப்பு, தலைமை, சேவை என ஒவ்வொன்றுக்கும் தனித்தன்மை உண்டு.
ஆனால் அந்த வேறுபாடுகள் மனிதர்களிடையே அகந்தையையும் சுரண்டலையும் அநீதியையும் வளர்க்க வேண்டிய அவசியமில்லை.
திறமையில் வேறுபாடு இருக்கலாம்; மனித மாண்பில் ஏன் வேறுபாடு இருக்க வேண்டும்?
தலைவர் தொண்டரை மதிக்க வேண்டும். அறிவுடையவர் உழைப்பாளியை மதிக்க வேண்டும். செல்வந்தர் ஏழையை மதிக்க வேண்டும். அதிகாரம் உள்ளவர் அதிகாரமற்றவரின் உரிமையைப் பாதுகாக்க வேண்டும்.
சமத்துவம் என்பது அனைவரும் ஒரே மாதிரியாக இருப்பது அல்ல; வேறுபாடுகளுக்கு இடையிலும் மனிதநேயத்தையும் நீதியையும் காப்பதே உண்மையான சமத்துவம்.
இதுவே நாம் பகவத் கீதையிலிருந்தும் வாழ்க்கை அனுபவங்களிலிருந்தும் தொடர்ந்து சிந்தித்துப் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய பாடமாகும்.
